Πόσο θα 'θελα να φτάσει η μέρα που θα έχω εκπληρώσει έστω και το πιο μικρό μου όνειρο

Πόσο θα 'θελα να φτάσει η μέρα που θα έχω εκπληρώσει έστω και το πιο μικρό μου όνειρο

Η μέρα που θα γυρίσω και θα πω: «Να, ορίστε, τα κατάφερα!»

dreamdreamingbig
Πόσο θα 'θελα να φτάσει η μέρα που θα έχω εκπληρώσει έστω και το πιο μικρό μου όνειρο, που θα γυρίσω και θα πω: «Να, ορίστε, τα κατάφερα!».

Πάντοτε είχα την ίδια άποψη όσο κλισέ κι όσο κοινότυπη κι αν ακούγεται, να ακολουθούμε τα όνειρά μας. Πρόσφατα, βέβαια, την άλλαξα και πια λέω πως τα όνειρα είναι, αν όχι για να τα ζεις, για να τα τολμάς.

Η απογοήτευση, όμως, ως περίεργη φάρα, έρχεται συχνά και πάντα απροειδοποίητη. Σου κτυπάει την πόρτα κι αν δεν της ανοίξεις μπαίνει απ' το παράθυρο και μας κάνει όλους άνω-κάτω. Είναι η στιγμή που η φίλη μας η ψυχολογία - που σχεδόν τη σιχαίνεται - βαράει διάλυση κι άντε να τη συνεφέρεις μετά. Το μυαλό αρχίζει πάλι να την μπαίνει στην καρδιά, οι μνήμες κι οι κακές σκέψεις που πίστευες ότι ξεφορτώθηκες είχαν κρυφτεί στον κήπο και βρίσκουν την ευκαιρία να ξεπορτίσουν· κι έπειτα σκάει μύτη αυτός. Ακούει στο όνομα ρεαλισμός κι εγώ τον κύριο αυτόν τον μισώ. Αχ πόσο τον μισώ!

Διάβασε επίσης: Η τοξική μας «φίλη» που ονομάζεται απογοήτευση

Είναι ο τύπος που μου κάνει πλύση εγκεφάλου. Επιμένει πως τα όνειρα έχουν ταβάνι, πως τότε που τα έφτιαχνα ήμουν απλώς αφελής. Προσπαθεί να με πείσει πως οι κινηματογραφικοί έρωτες δεν υπάρχουν, ούτε οι ήρωες των βιβλίων και πως ό,τι περιμένω έχει εγκλωβιστεί σ' έναν συρμό κάπου στο υπερπέραν. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ μακριά.

Σκέφτηκα πολλές φορές να περάσω απ' την απέναντι πλευρά. Σ΄ ένα τσούρμο ανθρώπων που στέκονται μπροστά μου και μου φωνάζουν «Έλα». Μου συνιστούν να δω την πραγματικότητα και να παύσω να είμαι ονειροπόλος. Στη ζωή, λένε, δεν μπορείς να ασχοληθείς μ' αυτό που θέλεις, πρέπει κάπως να ζήσεις. Αυτά δεν είναι για σένα, λένε, πού μπορείς εσύ; Βγάζουν άπειρες κόλλες χαρτιού και σου διαβάζουν ατέλειωτες λίστες με «πρέπει» και με «μη». Και καταλήγουν πάντα στο «Ξύπνα, δεν πρόκειται να το καταφέρεις αυτό».

Διάβασε ακόμα: Έχεις κι εσύ πρώην...φίλους;

Δεν μπορώ να τους ακούω μα μερικές φορές τους βρίσκω δίκαιο. Άλλοι τα λένε από νοιάξιμο γιατί δε θέλουν να μας βλέπουν να πληγωνόμαστε, άλλοι από φθόνο, άλλοι επειδή ποτέ δεν ονειρεύτηκαν και ποτέ δεν έβαλαν στόχους. Κάποιοι επειδή τους έκανε κατάληψη η απογοήτευση και δεν κατάφεραν ποτέ να της πουν να πάει στα τσακίδια. Κι όσο κι αν προσπαθώ να κλείσω τ' αυτιά, μού τα ανοίγει η αλήθεια, η σύζυγος του ρεαλισμού. Λες κι άμα τα είχε φτιάξει με το όνειρο θα της κακόπεφτε. Τελοσπάντων.

Ναι, σκέφτομαι συχνά να περάσω στην άλλη μεριά. Να γίνω ένα μ' αυτούς, να τα παρατήσω. Και μετά από χρόνια θα τον συγχωρέσω τον εαυτό μου γιατί θα λέω πως έκανε το σωστό, αυτό που έπρεπε να κάνει, πως δε γινόταν διαφορετικά και θα συμβουλεύω κι εγώ με τα ίδια τους υπόλοιπους.

Ναι το σκέφτομαι στ' αλήθεια. Μα απορώ. Πώς όλοι αυτοί μπορούν να ζουν χωρίς ελπίδα και χωρίς όνειρο; Γιατί δεν προσπάθησαν περισσότερο; Γιατί δεν ονειρεύτηκαν ξανά; Κι όταν βρέθηκαν σε αδιέξοδο, για ποιον λόγο κατέβασαν το κεφάλι και δεν έσκαψαν να βρουν καινούργιους δρόμους, να φτιάξουν καινούργιους δρόμους, να δημιουργήσουν καινούργιους δρόμους;

Δεν ξέρω αν σκέφτομαι λάθος, ή αν τελικά κάποτε περάσω απέναντι. Ξέρω, μονάχα, πως εγώ το όνειρο θα το φάω κι άμα είναι ωμό, ε, ας μου κάτσει στο στομάχι. Άμα πια!

Δες ακόμα: Τι μετρά τελικά, η προσπάθεια ή το αποτέλεσμα;

 

Ψυχολογια

COMPETITIONS